پروکسی در برابر VPN: کدام یک واقعاً کارآمد است و کدام فقط ادعا؟

خلاصه: پروکسی‌ها آدرس IP شما را برای برنامه‌ها یا مرورگرهای مشخص پنهان می‌کنند، اما ترافیک شما را رمزنگاری نمی‌کنند. هر کسی که شبکه را پایش کند همچنان می‌تواند ببیند چه کاری انجام می‌دهید. VPN ترافیک همه برنامه‌های دستگاه شما را رمزنگاری می‌کند. برای هر کاری فراتر از دسترسی ساده به محتوای جغرافیایی، VPN انتخاب قوی‌تری است.

ردیابی آنلاین با گذشت هر سال سخت‌تر از قبل از آب درآمده است. تبلیغات شما را در سایت‌های مختلف دنبال می‌کنند. برنامه‌ها بیشتر از آنچه تصور می‌کنید داده جمع‌آوری می‌کنند. حتی پلتفرم‌های پخش آنلاین هم بر اساس موقعیت مکانی شما محتوا را مسدود می‌کنند.

به همین دلیل، افراد بیشتری می‌خواهند از فعالیت آنلاینشان محافظت کنند. بحث پروکسی در برابر VPN هم روز به روز داغ‌تر می‌شود. هر دو آدرس IP شما را پنهان می‌کنند و به دور زدن مسدودسازی‌ها کمک می‌کنند. اما یکسان نیستند.

برای پخش آنلاین شاید یکی کافی باشد. دیگری برای حریم خصوصی کامل بهتر است. مشکل اینجاست که انتخاب ابزار درست همیشه بدیهی نیست.

این راهنما ساده نگه داشته شده است. بدون اصطلاحات تخصصی، فقط پاسخ‌های صادقانه. خواهید دید هر ابزار چطور کار می‌کند، با هم چه کارهایی می‌توانند انجام دهند و چرا افراد یکی را به دیگری ترجیح می‌دهند. اگر می‌خواهید داده‌هایتان امن بماند یا فقط به محتوای منطقه‌ای دیگر دسترسی داشته باشید، اینجا در جای درست هستید.

پراکسی سرور چیست و چگونه کار میکند؟

پراکسی سرور بین دستگاه شما و اینترنت قرار میگیرد. مشخصات HTTP از سوی IETF، پراکسی را بهعنوان یک عامل انتقال پیام که توسط کلاینت انتخاب میشود[1] تعریف میکند. وقتی از پراکسی استفاده میکنید، ترافیک وب شما ابتدا از آن سرور عبور میکند. پراکسی بهجای شما وبسایت را درخواست میکند و محتوا را به شما بازمیگرداند.

این فرایند آدرس IP شما را پنهان می‌کند. وب‌سایت‌ها به جای IP شما، IP پروکسی را می‌بینند. این کار ردیابی موقعیت واقعی شما را برای سایت‌ها سخت‌تر می‌کند.

پروکسی‌ها همچنین به دسترسی به محتوا در مناطق مختلف کمک می‌کنند. اگر محتوایی فقط در کشورهای خاصی در دسترس باشد، یک پروکسی در همان منطقه می‌تواند به شما دسترسی بدهد.

با این حال، پراکسی‌ها اتصال اینترنتی شما را رمزگذاری نمی‌کنند. یک پراکسی HTTP فقط درخواست‌های شما را ارسال می‌کند. برای سایت‌های HTTPS، مرورگر از پراکسی می‌خواهد یک تونل CONNECT[2] باز کند و رمزگذاری از TLS بین شما و سایت تأمین می‌شود، نه از خود پراکسی. سایر داده‌هایی که از طریق پراکسی ارسال می‌کنید همچنان می‌توانند برای هر کسی که ترافیک شبکه را رصد می‌کند قابل مشاهده باشند. علاوه بر این، پراکسی‌ها فقط همان برنامه یا مرورگری را پوشش می‌دهند که آن را برایش تنظیم کرده‌اید، نه کل دستگاه شما.

انواع رایج سرورهای پروکسی

سرورهای پروکسی شکل‌های متفاوتی دارند و هر نوع کاربرد خاص خودش را دارد. این‌ها رایج‌ترین انواع هستند:

پراکسی به‌سو (Forward Proxy)

یک پراکسی به‌سو به‌عنوان دروازه‌ای میان کاربران و اینترنت عمل می‌کند. درخواست‌ها را از طرف کاربر به وب‌سایت‌ها ارسال می‌کند. سازمان‌ها اغلب از پراکسی‌های به‌سو در شبکه‌های داخلی خود برای مدیریت دسترسی به اینترنت و افزایش امنیت استفاده می‌کنند. مشخصات HTTP اشاره می‌کند که پراکسی‌ها برای خدمات امنیتی، خدمات حاشیه‌نویسی یا کش مشترک[1] به کار می‌روند.

مثال: یک پروکسی مستقیم اداری ترافیک اینترنت را فیلتر می‌کند و سایت‌های غیرمجاز را برای کارمندان مسدود می‌کند.

پراکسی شفاف

یک پراکسی شفاف بدون اطلاع کاربر ترافیک را رهگیری و مسیریابی می‌کند. کاربران نیازی به تنظیم هیچ چیزی ندارند. مشخصات HTTP می‌گوید یک پراکسی رهگیر (شفاف) توسط کلاینت انتخاب نمی‌شود و معمولاً در نقاط دسترسی عمومی شبکه و داخل فایروال‌های سازمانی یافت می‌شود[1] تا سیاست‌های استفاده را اعمال کند؛ به همین دلیل مدارس و شرکت‌ها از آن برای فیلتر کردن محتوا و نظارت استفاده می‌کنند.

مثال: یک مدرسه بدون اینکه دانش‌آموزان چیزی تنظیم کنند، فعالیت اینترنتی آن‌ها را از طریق پروکسی شفاف پایش می‌کند.

پروکسی ناشناس (Anonymous Proxy)

پروکسی ناشناس هنگام مرور، آدرس IP شما را پنهان می‌کند. از ردیابی تاریخچه مرور یا شناسایی موقعیت واقعی شما توسط وب‌سایت‌ها جلوگیری می‌کند.

مثال: کاربری از طریق یک پروکسی ناشناس متصل می‌شود تا وب‌سایت‌ها نتوانند فعالیتش را به IP واقعی‌اش برسانند.

پروکسی با ناشناسی بالا (High Anonymity Proxy)

پروکسی با ناشناسی بالا فراتر از پروکسی ناشناس استاندارد عمل می‌کند. همه جزئیات شناسایی را پنهان می‌کند و به سرور مقصد نشان نمی‌دهد که یک پروکسی است. روزنامه‌نگاران و پژوهشگران وقتی ناشناس ماندن کامل حیاتی است از این نوع استفاده می‌کنند.

پروکسی تحریف‌کننده (Distorting Proxy)

پروکسی تحریف‌کننده IP واقعی شما را پنهان می‌کند و آن را با IP جعلی جایگزین می‌کند. با این حال خودش را همچنان به عنوان سرور پروکسی معرفی می‌کند، اما IP جعلی باعث می‌شود موقعیت شما متفاوت به نظر برسد.

مثال: کاربری با اتصال از طریق یک پروکسی تحریف‌کننده، به نظر می‌رسد از کشور دیگری مرور می‌کند.

پروکسی مرکز داده (Data Center Proxy)

پروکسی مرکز داده از یک مرکز داده کار می‌کند، نه از طریق ISP. سرعت بالا و هزینه کم دارد، اما ناشناسی آن ضعیف‌تر از پروکسی‌های خانگی است.

مثال: یک تحلیلگر داده با استفاده از پروکسی مرکز داده، سریع داده‌های عمومی وب را جمع‌آوری می‌کند.

پروکسی خانگی (Residential Proxy)

پروکسی خانگی از یک آدرس IP واقعی که توسط ISP تخصیص داده شده استفاده می‌کند. این کار تشخیص استفاده از پروکسی توسط وب‌سایت‌ها را سخت‌تر می‌کند. برای کارهایی که نیاز دارند مثل یک کاربر عادی دیده شوند، از پروکسی مرکز داده قابل اعتمادتر است.

مثال: یک تبلیغ‌کننده با پروکسی خانگی که شبیه یک اتصال خانگی عادی است، محل قرارگیری تبلیغات را بررسی می‌کند.

پروکسی عمومی (Public Proxy)

پروکسی عمومی رایگان است و برای همه در دسترس. پیدا کردنش آسان است، اما اغلب کند است، چون کاربران زیادی آن را به اشتراک می‌گذارند. امنیت هم نگران‌کننده است، زیرا پروکسی‌های عمومی ممکن است از داده‌های شما محافظت نکنند.

پروکسی اشتراکی (Shared Proxy)

پروکسی اشتراکی به چند کاربر اجازه می‌دهد یک آدرس IP را به اشتراک بگذارند. ارزان‌تر از پروکسی اختصاصی است، اما کندتر کار می‌کند. اگر یک کاربر پرچم‌گذاری شود، ممکن است همه کاربران روی آن IP تحت تأثیر قرار بگیرند.

پروکسی SSL (SSL Proxy)

پروکسی SSL ترافیک رمزنگاری‌شده HTTPS را بین کاربر و وب‌سایت مدیریت می‌کند. کسب‌وکارها از پروکسی SSL برای بازرسی ترافیک رمزنگاری‌شده و یافتن تهدیدهای امنیتی استفاده می‌کنند.

مثال: یک شرکت تجارت الکترونیک از پروکسی SSL برای ایمن‌سازی داده‌های پرداخت در تراکنش‌ها استفاده می‌کند.

نحوه پردازش ترافیک شما توسط سرور پروکسی

سرور پروکسی درخواست‌های شما را رهگیری می‌کند و به وب‌سایت مقصد می‌فرستد. مراحل کار به این شکل است:

• درخواست‌ها: شما تلاش می‌کنید به یک وب‌سایت دسترسی پیدا کنید. پراکسی درخواست را دریافت کرده و از طرف شما به آن سایت ارسال می‌کند.
• ارسال داده: وب‌سایت داده را به پراکسی برمی‌گرداند. سپس پراکسی آن داده را به شما بازمی‌گرداند.
• پنهان‌سازی IP: وب‌سایت به‌جای IP شما، آدرس IP پراکسی را می‌بیند.
• فیلتر محتوا: برخی پراکسی‌ها دسترسی به وب‌سایت‌های خاص را مسدود کرده یا انواع خاصی از محتوا را فیلتر می‌کنند.
• کش‌کردن: پراکسی ممکن است نسخه‌هایی از صفحات وب را ذخیره کند، و HTTP برای همین کار کش‌ها[3] را تعریف کرده است. این کار باعث می‌شود وقتی همان صفحه دوباره درخواست شود، بارگذاری سریع‌تر انجام شود.
• دسترسی به محتوای محدودشده: پراکسی‌ها به کاربران کمک می‌کنند به وب‌سایت‌هایی برسند که در منطقه‌شان مسدود شده‌اند.

پروکسی‌ها در محیط‌های مختلف کار می‌کنند:

• پروکسی‌های عمومی: برای همه در دسترس‌اند و معمولاً رایگان‌اند.
• پروکسی‌های خصوصی: به کاربران خاص محدود می‌شوند و حریم خصوصی بهتری ارائه می‌دهند.
• پروکسی‌های سازمانی: کسب‌وکارها برای کنترل دسترسی شبکه و محافظت از سیستم‌های داخلی از آن‌ها استفاده می‌کنند.

پروکسی‌ها ناشناسی را بهبود می‌دهند، اما به‌طور پیش‌فرض ترافیک اینترنت شما را رمزنگاری نمی‌کنند. آدرس IP شما را پنهان می‌کنند، اما داده‌هایتان همچنان قابل خواندن می‌ماند.

VPN چیست و چگونه از شما محافظت میکند؟

VPN یک اتصال رمزگذاریشده میان دستگاه شما و اینترنت ایجاد میکند. NIST یک VPN را یک شبکه مجازی که روی شبکههای فیزیکی موجود ساخته میشود و یک مکانیسم ارتباطی امن فراهم میکند[4] توصیف میکند. این فناوری از اطلاعات حساس در برابر هکرها، ردیابها و سایر اشخاص ثالث محافظت میکند. این موضوع بهویژه در شبکههای عمومی Wi-Fi اهمیت دارد.

وقتی به VPN وصل می‌شوید، آدرس IP واقعی‌تان پنهان می‌شود. ترافیک اینترنتی شما از طریق یک سرور امن مسیریابی می‌شود. این کار فعالیت شما را از دید ISP و ابزارهای پایش شبکه دور نگه می‌دارد.

برخلاف پروکسی‌ها، VPNها ترافیک همه مرورگرها و هر برنامه روی دستگاه را رمزنگاری می‌کنند. این یعنی لایه حفاظتی بسیار قوی‌تری ایجاد می‌شود.

VPNها همچنین ردیابی توسط وب‌سایت‌ها و ارائه‌دهندگان خدمات اینترنت را کاهش می‌دهند. میزان دیده شدن رفتار مرور شما را محدود می‌کنند، چه در حال خرید باشید، چه پخش آنلاین یا مرور.

با این حال، VPNها محدودیت‌هایی هم دارند. رمزنگاری می‌تواند سرعت اتصال را کمی کاهش دهد. برخی سرویس‌ها آدرس IP مربوط به VPN را فعالانه مسدود می‌کنند. درک این مصالحه‌ها به انتخاب ابزار درست برای موقعیت شما کمک می‌کند.

انواع VPN برای موارد استفاده مختلف

VPNها اشکال گوناگونی دارند. هر نوع کاربرد مشخصی دارد، از حریم خصوصی فردی تا شبکه‌سازی سازمانی.

VPN دسترسی از راه دور (Remote Access VPN)

VPN دسترسی از راه دور به کاربران فردی اجازه می‌دهد از طریق اینترنت به یک شبکه خصوصی وصل شوند. کسب‌وکارها از این نوع استفاده می‌کنند تا کارمندان بتوانند از خانه یا هنگام سفر به منابع شرکت دسترسی داشته باشند.

مثال: یک کارمند دورکار از خانه با یک VPN دسترسی از راه دور به شبکه داخلی شرکت وصل می‌شود.

VPN سایت به سایت (Site-to-Site VPN)

VPN سایت به سایت شبکه‌های کامل را در مکان‌های مختلف به هم متصل می‌کند. شرکت‌ها از آن برای وصل کردن دفتر مرکزی به شعبه‌ها از طریق یک اتصال امن استفاده می‌کنند.

مثال: دفتر مرکزی یک شرکت و دفاتر منطقه‌ای آن از طریق یک VPN سایت به سایت منابع را به شکل امن به اشتراک می‌گذارند.

SSL VPN (Secure Sockets Layer)

یک SSL VPN از رمزگذاری SSL/TLS استفاده می‌کند و از طریق یک مرورگر وب استاندارد کار می‌کند. راهنمای NIST کاربران SSL VPN را این‌طور توصیف می‌کند: اتصال با مرورگرهای وب آنها، با ترافیک رمزگذاری‌شده توسط SSL یا جانشین آن TLS[5]. این ویژگی دسترسی سریع و امن را آسان می‌کند.

مثال: کارمندان از هر دستگاهی با یک VPN مبتنی بر SSL و از طریق مرورگر به شبکه شرکت دسترسی پیدا می‌کنند.

IPSec VPN (پروتکل امنیت اینترنت)

IPsec برای ارائه خدمات امنیتی برای ترافیک در لایه IP طراحی شده است[6]، و NIST آن را رایج‌ترین کنترل امنیتی در لایه شبکه[4] می‌داند. این پروتکل در محیط‌های سازمانی هم برای اتصالات سایت‌به‌سایت و هم برای دسترسی از راه دور محبوب است.

مثال: یک سازمان با استفاده از رمزنگاری IPSec ارتباط بین دو شعبه را ایمن می‌کند.

VPN مبتنی بر MPLS (Multiprotocol Label Switching)

شرکتهای بزرگ از VPNهای MPLS برای اتصال چندین دفتر از طریق شبکه ستون فقرات یک ارائهدهنده خدمات استفاده میکنند. در طراحی BGP/MPLS مربوط به IETF[7]، هر مسیر مشتری یک برچسب MPLS با خود حمل میکند که ترافیک یک مشتری را از ترافیک مشتری دیگر جدا نگه میدارد. همان سند اشاره میکند که این روشها به تنهایی دادهها را رمزنگاری نمیکنند[7].

مثال: یک شرکت چندملیتی دفاتر بین‌المللی خود را برای انتقال سریع و امن داده از طریق MPLS به هم وصل می‌کند.

L2TP VPN (پروتکل تونلسازی لایه ۲)

L2TP تونل را فراهم می‌کند اما رمزنگاری را فراهم نمی‌کند: NIST اشاره می‌کند که برای محرمانگی و یکپارچگی صفحه داده، این پروتکل به IPsec وابسته است[4] و به همین دلیل با IPsec ترکیب می‌شود. این پروتکل هم برای اتصال‌های سایت‌به‌سایت و هم برای سناریوهای دسترسی از راه دور استفاده می‌شود.

مثال: یک کسب‌وکار با استفاده از L2TP همراه با IPSec به کارمندان دورکار اجازه می‌دهد به شکل امن متصل شوند.

پروتکل PPTP VPN (Point-to-Point Tunneling Protocol)

PPTP یکی از قدیمی‌ترین پروتکل‌های VPN است که در سال ۱۹۹۹ مستندسازی شد[8]. راهنمای IPsec VPN مؤسسه NIST می‌گوید نباید از PPTP استفاده کرد و اگر استفاده شود، باید آن را یک پروتکل با متن ساده در نظر گرفت[4] که هیچ محافظت عملیاتی برای محرمانگی یا یکپارچگی داده ندارد.

OpenVPN

OpenVPN یک نرم‌افزار متن‌باز با انعطاف‌پذیری بالا است و از الگوریتم‌های رمزنگاری قوی پشتیبانی می‌کند. راهنمای مرجع[9] آن امنیت SSL/TLS و انتقال تونل TCP یا UDP از طریق پروکسی‌ها یا NAT را فهرست می‌کند؛ این ویژگی به آن کمک می‌کند در شبکه‌های محدودکننده نیز کار کند. همچنین این پروتکل هم برای دسترسی از راه دور و هم برای پیکربندی‌های سایت‌به‌سایت مناسب است. بسیاری از ارائه‌دهندگان برتر VPN از OpenVPN به‌عنوان گزینه پیش‌فرض پروتکل استفاده می‌کنند.

WireGuard

WireGuard پروتکلی جدیدتر است که نویسندگانش می‌گویند برای لینوکس با کمتر از ۴٬۰۰۰ خط کد[10] قابل پیاده‌سازی است. همان مقاله توضیح می‌دهد که OpenVPN بسیار پیچیده‌تر است، زیرا تمام قابلیت‌های TLS را در خود دارد. پایه کد کوچک‌تر، ممیزی آن را برای یافتن نقص‌های امنیتی آسان‌تر می‌کند. در بنچمارک‌های[11] خود پروژه، WireGuard توان عملیاتی بالاتری نسبت به OpenVPN نشان داده است، هرچند خود پروژه یادآور می‌شود این آزمون‌ها قدیمی شده‌اند، بنابراین سرعت شما ممکن است متفاوت باشد.

VPN موبایل (Mobile VPN)

VPN موبایل حتی وقتی دستگاه بین وای‌فای و شبکه سلولی جابه‌جا می‌شود، اتصال امن را حفظ می‌کند. از قطع شدن اتصال که ممکن است داده‌ها را در معرض خطر قرار دهد جلوگیری می‌کند.

مثال: یک کارمند میدانی هنگام سفر بین شبکه‌های مختلف، به شکل امن به داده‌های شرکت دسترسی دارد.

نحوه رمزنگاری و مسیریابی داده توسط VPN

VPN یک تونل امن و رمزنگاری‌شده بین دستگاه شما و اینترنت ایجاد می‌کند. این فرایند به این شکل است:

• تونل رمزنگاری‌شده: VPN پیش از خروج داده از دستگاه، آن را در رمزنگاری می‌پیچد. این کار مانع خواندن ترافیک شما در مسیر انتقال می‌شود.
• پنهان‌سازی IP: ترافیک شما از طریق یک سرور VPN مسیریابی می‌شود. وب‌سایت‌ها آدرس IP سرور را می‌بینند، نه IP شما.
• انتقال امن داده: داده رمزنگاری‌شده از طریق تونل حرکت می‌کند. حتی اگر رهگیری شود، بدون کلید رمزگشایی غیرقابل خواندن است.
• دسترسی به محتوای محدودشده: VPNها به شما اجازه می‌دهند موقعیت مکانی مجازی خود را تغییر دهید. می‌توانید به وب‌سایت‌ها و سرویس‌های پخش آنلاینی برسید که در منطقه‌تان مسدود شده‌اند.
• حفاظت کامل از دستگاه: VPNها کل ترافیک اینترنتی دستگاه شما را محافظت می‌کنند، از جمله مرورگرها، برنامه‌ها، کلاینت‌های ایمیل و بازی‌ها.

مزایای کلیدی استفاده از VPN:

• حریم خصوصی: ISP شما نمی‌تواند ببیند چه سایت‌هایی را باز می‌کنید یا چه چیزی دانلود می‌کنید.
• امنیت: داده‌های شما رمزنگاری می‌مانند، به‌ویژه در شبکه‌های وای‌فای عمومی. برای آشنایی بیشتر با روش‌های امن ماندن هنگام استفاده از شبکه‌های عمومی، این راهنما درباره محافظت از خود در وای‌فای عمومی را ببینید.
• دسترسی جغرافیایی: VPNها به شما اجازه می‌دهند به محتوایی دسترسی داشته باشید که برای مناطق دیگر محدود شده است.

پروکسی در برابر VPN: شباهت‌ها، تفاوت‌ها و نحوه انتخاب

هم سرورهای پروکسی و هم VPNها با پنهان کردن آدرس IP واقعی‌تان از هویت آنلاینتان محافظت می‌کنند. آن‌ها همچنین به دسترسی به محتوای محدود جغرافیایی کمک می‌کنند. اما روش کارشان و سطح حفاظتی که ارائه می‌دهند به‌طور قابل توجهی متفاوت است.

جایی که پروکسی‌ها و VPNها با هم همپوشانی دارند

ناشناسی و حریم خصوصی

هر دو ابزار آدرس IP شما را پنهان می‌کنند. این موضوع درجه‌ای از ناشناسی هنگام مرور ایجاد می‌کند و ردیابی موقعیت شما توسط وب‌سایت‌ها را سخت‌تر می‌کند.

دسترسی به محتوا در مناطق مختلف

هر دو به شما اجازه می‌دهند به سرورهای کشورهای دیگر وصل شوید. این کمک می‌کند به سرویس‌های پخش آنلاین، سایت‌های خبری یا برنامه‌هایی دسترسی داشته باشید که در منطقه‌تان مسدود شده‌اند.

مسیریابی ترافیک از طریق سرورهای واسطه

هر دو به عنوان واسطه بین دستگاه شما و وب‌سایت‌های مورد بازدیدتان عمل می‌کنند. وب‌سایت مقصد آدرس IP سرور را می‌بیند، نه IP شما.

جایی که پروکسی‌ها و VPNها تفاوت دارند

رمزنگاری و امنیت

VPNها همه داده‌هایی را که ارسال و دریافت می‌کنید رمزنگاری می‌کنند. فعالیت‌های آنلاین شما در برابر هکرها، ISPها و اشخاص ثالث محافظت می‌ماند. برای تراکنش‌های حساس مانند بانکداری آنلاین، VPN تنها انتخاب مناسب است.

سرورهای پروکسی داده‌های شما را رمزنگاری نمی‌کنند. آدرس IP شما را پنهان می‌کنند، اما ترافیک‌تان برای هر کسی که شبکه را پایش کند همچنان قابل خواندن است.

پوشش ترافیک

VPNها در سطح سیستم‌عامل کار می‌کنند. ترافیک اینترنتی همه برنامه‌های دستگاه را رمزنگاری و مسیریابی مجدد می‌کنند. سرورهای پروکسی فقط ترافیک همان برنامه یا مرورگری را مسیریابی می‌کنند که برایش تنظیمشان کرده‌اید. بقیه ترافیک دستگاه بدون حفاظت می‌ماند.

سرعت و عملکرد

VPNها به دلیل فرایند رمزنگاری تأخیر کمی اضافه می‌کنند. پروتکل‌های مدرنی مانند WireGuard این اثر را به حداقل می‌رسانند. سرعت شما به اتصالتان و فاصله سرور تا شما بستگی دارد.

پروکسی‌ها رمزنگاری را کنار می‌گذارند، بنابراین توان عبوردهی خام می‌تواند سریع‌تر باشد. با این حال، پروکسی‌های رایگان اغلب دچار ازدحام هستند و سرعت ناپایداری دارند.

هزینه

اکثر VPNهای معتبر با قرارداد سالانه بین ۲ تا ۷ دلار در ماه هزینه دارند. گزینه‌های VPN رایگان وجود دارند، اما معمولاً حجم داده، دسترسی به سرورها را محدود می‌کنند یا فعالیت کاربر را ثبت می‌کنند.

سرورهای پروکسی اغلب رایگان هستند. اما پروکسی‌های رایگان ریسک‌هایی دارند از جمله سرعت پایین، قابلیت اطمینان ضعیف و احتمال ثبت داده.

حریم خصوصی و ثبت داده

ارائه‌دهندگان معتبر VPN سیاست «بدون ثبت» خود را منتشر می‌کنند و می‌گویند سوابق فعالیت اینترنتی شما را ذخیره نمی‌کنند. NordVPN و Surfshark می‌گویند سیاست‌هایشان توسط ممیزی مستقل تأیید شده است و ExpressVPN گزارش تضمین KPMG سال ۲۰۲۵ را برای TrustedServer دارد.

اپراتور پراکسی می‌تواند هر درخواستی را که با HTTPS محافظت نشده باشد ببیند، و پراکسی‌های عمومی رایگان سابقه‌ی ضعیفی دارند: پژوهشگران دریافتند که ۵٫۱۵٪ از پراکسی‌های بازِ آزمایش‌شده صفحات را به شکلی مخرب یا ناخواسته تغییر داده‌اند[12]، از جمله تزریق کدی که اطلاعات کاربر را جمع‌آوری می‌کند.

جدول خلاصه: پروکسی در برابر VPN

ویژگی	پروکسی	VPN
پنهان‌سازی آدرس IP	بله	بله
رمزنگاری ترافیک	خیر	بله (همه برنامه‌ها)
پوشش ترافیک	فقط برنامه یا مرورگر مشخص	کل دستگاه
سرعت	سریع (بدون سربار رمزنگاری)	کاهش اندک (بسته به پروتکل، اتصال و فاصله سرور)
هزینه	اغلب رایگان	حدود ۲ تا ۷ دلار در ماه برای نسخه پولی
سیاست بدون ثبت	به‌ندرت	از ارائه‌دهندگان ممیزی‌شده موجود است
کیل سوئیچ	خیر	بله (ارائه‌دهندگان پولی)
بهترین کاربرد	دسترسی جغرافیایی در سطح مرورگر	حریم خصوصی و امنیت کامل

موارد استفاده کسب‌وکاری از VPN و پروکسی

VPNها و سرورهای پروکسی بسته به نیازهای امنیتی، نقش‌های متفاوتی در محیط‌های کسب‌وکاری دارند.

VPNها برای دسترسی امن و حفاظت از داده

VPNها تونل‌های رمزنگاری‌شده بین دستگاه‌های کارمندان و سرورهای شرکت ایجاد می‌کنند. این کار خطر نشت داده را هنگام دورکاری یا اتصال کارمندان به وای‌فای عمومی کاهش می‌دهد.

مزایای VPN در کسب‌وکار:

• دسترسی امن به سامانه‌های داخلی از هر مکان.
• انتقال فایل رمزنگاری‌شده بین دفاتر و کارمندان دورکار.
• حفاظت در برابر تهدیدهای سایبری روی شبکه‌های غیرقابل اعتماد.

پروکسی‌ها برای فیلتر محتوا و کنترل شبکه

کسب‌وکارها از سرورهای پروکسی برای کارهایی استفاده می‌کنند که داده حساس در آن‌ها دخیل نیست:

• محدود کردن دسترسی به وب‌سایت‌های مشخص در شبکه شرکت.
• پایش الگوهای استفاده کارمندان از اینترنت.
• امکان مرور ناشناس برای تحقیقات بازار یا بررسی تبلیغات.

از آنجا که پروکسی‌ها ترافیک را رمزنگاری نمی‌کنند، برای مدیریت داده‌های محرمانه شرکت مناسب نیستند.

انتخاب ابزار درست برای سازمان شما

شرکت‌هایی که اطلاعات محرمانه دارند باید از VPN استفاده کنند. پروکسی‌ها برای کارهای اداری و کنترل محتوا مناسب‌اند. بسیاری از سازمان‌ها هر دو را به کار می‌برند: VPN برای عملیات حساس از نظر امنیت و پروکسی برای مدیریت شبکه.

خطرات امنیتی سرویس‌های پروکسی رایگان

سرورهای پروکسی رایگان ممکن است راه‌حل سریعی به نظر برسند، اما خطرات پنهانی دارند. اگر همچنان قصد استفاده از یکی را دارید، از ارائه‌دهندگان تأییدشده و معتبری که در این راهنما معرفی شده‌اند انتخاب کنید تا ریسک امنیتی کاهش یابد.

رمزنگاری پیش‌فرض ندارند

بیشتر پروکسی‌های رایگان هیچ رمزنگاری‌ای ارائه نمی‌دهند. فعالیت اینترنتی شما به صورت متن ساده منتقل می‌شود. هکرها و ISPها می‌توانند بدون زحمت اطلاعات ورود، پیام‌های شخصی و جزئیات پرداخت را رهگیری کنند.

ذخیرهسازی دادهها و فروش آنها

اپراتورهای پراکسیهای رایگان به درآمد نیاز دارند. یک پراکسی درخواستهای رمزنشدهٔ شما را میبیند و مطالعهٔ NDSS نشان داد که ۳۹٪ از پراکسیهای مخرب کدی را تزریق کردهاند که اطلاعات کاربران را جمعآوری میکند[12] و میتواند برای ردیابی و اثرانگشتگیری استفاده شود. در این حالت حریم خصوصی خود را در ازای ظاهر ناشناس بودن معامله میکنید.

دستکاری ترافیک و بدافزار

برخی از پروکسی‌های رایگان، تبلیغات را در صفحات وب تزریق می‌کنند یا ترافیک شما را به وب‌سایت‌های مخرب هدایت می‌کنند. در همان مطالعهٔ دو‌ماهه، ۳۸٪ از پروکسی‌های عمومی HTTP محتوا را تغییر داده بودند و از میان پروکسی‌های مخرب، ۴۷٪ تبلیغات تزریق کرده بودند و ۱۲٪ تلاش کرده بودند کاربران را به صفحاتی هدایت کنند که حاوی بدافزار بودند[12].

پروکسی در برابر VPN: انتخاب ابزار مناسب برای نیازتان

هم پروکسی‌ها و هم VPNها هویت آنلاین شما را پنهان می‌کنند، اما مشکلات متفاوتی را حل می‌کنند.

• پروکسی‌ها برای دسترسی به محتوای محدود در سطح مرورگر کار می‌کنند. برای کارهای ساده‌ای که امنیت در اولویت نیست، ارزان‌تر و سریع‌ترند.
• VPNها کل اتصال شما را در همه برنامه‌ها رمزنگاری می‌کنند. وقتی حریم خصوصی و محافظت در برابر تهدیدهای سایبری اهمیت دارد، انتخاب درست همین‌هاست.

یک VPN برای بیشتر افراد انتخاب قوی‌تری است. بسیاری از ارائه‌دهندگان VPN سیاست‌های عدم ثبت گزارش دارند که از ثبت هرگونه سابقه‌ی مرور شما جلوگیری می‌کند. پروکسی‌ها ممکن است همچنان فعالیت شما را ثبت کنند.

پروکسی‌ها دسترسی سریع به محتوای محدود جغرافیایی را ممکن می‌کنند، اما VPN همان دسترسی را به‌علاوه رمزنگاری واقعی ارائه می‌دهد. اگر به حریم خصوصی اهمیت می‌دهید، VPN برنده است. اگر فقط می‌خواهید یک بار یک مقاله خبری مسدودشده جغرافیایی را ببینید، پروکسی کار را انجام می‌دهد.

داوری نهایی

درک تفاوت پروکسی و VPN به شما کمک می‌کند انتخاب درستی برای شرایطتان داشته باشید. هر دو ابزار می‌توانند هویت شما را محافظت کنند و به دسترسی به محتوای محدود کمک کنند. اما روش کارشان متفاوت است و سطوح حفاظتی متفاوتی ارائه می‌دهند.

پروکسی‌ها دسترسی سریع و ارزان به محتوای جغرافیایی در سطح مرورگر را فراهم می‌کنند. VPNها کل دستگاه شما را با رمزنگاری قوی محافظت می‌کنند. برای بیشتر افراد، VPN امنیت و حریم خصوصی‌ای را فراهم می‌کند که پروکسی هرگز نمی‌تواند با آن برابری کند.

بر اساس آنچه برایتان مهم‌تر است انتخاب کنید. اگر به دسترسی سریع به یک سایت مسدودشده نیاز دارید، پروکسی کار می‌کند. اگر می‌خواهید بانکداری، کار از راه دور و مرور روزمره‌تان محافظت کامل داشته باشد، روی یک VPN معتبر سرمایه‌گذاری کنید. داده‌های شما شایسته رمزنگاری واقعی است، نه فقط یک آدرس IP پنهان.

منابع

1. R. T. Fielding. بی‌تاریخ. RFC 9110: HTTP Semantics. بازیابی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc9110.html#name-intermediaries.بایگانی شده: نسخهٔ بایگانی‌شده در Wayback Machine
2. R. T. Fielding. بی‌تاریخ. RFC 9110: HTTP Semantics. بازیابی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc9110.html#name-connect.بایگانی شده: نسخهٔ بایگانی‌شده در Wayback Machine
3. R. T. Fielding. بی‌تاریخ. RFC 9110: HTTP Semantics. بازیابی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc9110.html#name-caches.بایگانی شده: نسخهٔ بایگانی‌شده در Wayback Machine
4. NIST. بی‌تاریخ. NIST.SP.800 77r1. بازیابی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از https://nvlpubs.nist.gov/nistpubs/SpecialPublications/NIST.SP.800-77r1.pdf.بایگانی شده: نسخهٔ بایگانی‌شده در Wayback Machine
5. NIST. 2008. NIST SP 800-113, Guide to SSL VPNs. بازیابی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از https://nvlpubs.nist.gov/nistpubs/Legacy/SP/nistspecialpublication800-113.pdf.بایگانی شده: نسخهٔ بایگانی‌شده در Wayback Machine
6. Rfc-editor. بی‌تاریخ. Rfc4301. بازیابی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc4301.html.
7. Rfc-editor. بی‌تاریخ. Rfc4364. بازیابی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc4364.html.بایگانی شده: نسخهٔ بایگانی‌شده در Wayback Machine
8. Rfc-editor. بی‌تاریخ. Rfc2637. بازیابی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc2637.html.بایگانی شده: نسخهٔ بایگانی‌شده در Wayback Machine
9. OpenVPN. بی‌تاریخ. OpenVPN 2.6 Manual. بازیابی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از https://openvpn.net/community-resources/reference-manual-for-openvpn-2-6/.بایگانی شده: نسخهٔ بایگانی‌شده در Wayback Machine
10. J. A. Donenfeld. 2017. WireGuard: Next Generation Kernel Network Tunnel. Proceedings 2017 Network and Distributed System Security Symposium. DOI: https://doi.org/10.14722/ndss.2017.23160.
11. J. A. Donenfeld. بی‌تاریخ. Performance. بازیابی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از https://www.wireguard.com/performance/.
12. Ndss-symposium. 2017. Ndss2018 04A 1 Tsirantonakis Paper. بازیابی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ از https://www.ndss-symposium.org/wp-content/uploads/2018/02/ndss2018_04A-1_Tsirantonakis_paper.pdf.بایگانی شده: نسخهٔ بایگانی‌شده در Wayback Machine

منابع این صفحه

نمودارها و تصاویر مرجع از تحقیقات ما، برای مشاهده و اشتراک‌گذاری رایگان.

• 

• کاربرگ پروکسی در برابر VPNPDF · 0.7 MB

پرسش‌های متداول

همهنحوه کارایمنی و حریم خصوصیسرعت و پخش جریانیقیمت‌گذاریراه‌اندازی و پشتیبانی

تفاوت فنی واقعی بین پروکسی و VPN چیست؟

پروکسی بین دستگاه شما و اینترنت قرار می‌گیرد و درخواست‌های یک برنامه یا مرورگر خاص را هدایت می‌کند، طوری که وب‌سایت‌ها به جای IP شما، IP پروکسی را می‌بینند؛ اما هرگز ترافیک شما را رمزنگاری نمی‌کند. VPN در سطح سیستم‌عامل کار می‌کند و ترافیک هر برنامه را پیش از خروج از دستگاه در رمزنگاری می‌پیچد. همین پوشش کامل تونل است که باعث می‌شود VPNها بتوانند کارهای حساسی را انجام دهند که پروکسی‌ها از عهده‌اش برنمی‌آیند.

آیا پروکسی برای بانکداری آنلاین یا ورود به حساب‌ها امن است؟

خیر. پروکسی‌ها IP شما را پنهان می‌کنند، اما چون ترافیک را رمزنگاری نمی‌کنند، داده‌های شما برای هر کسی که شبکه را پایش کند قابل خواندن می‌ماند. برای تراکنش‌های حساس مانند بانکداری، فقط تونل رمزنگاری‌شده یک VPN مناسب است. ارائه‌دهندگان معتبر VPN مانند NordVPN، ExpressVPN و Surfshark هم مطالب ممیزی سیاست‌های بدون ثبت خود را منتشر می‌کنند که لایه حریم خصوصی‌ای است که پروکسی‌ها اصلاً ارائه نمی‌دهند.

آیا پراکسی‌های رایگان واقعاً داده‌های مرور من را ثبت و می‌فروشند؟

هیچ راهی برای تأیید اینکه یک پراکسی رایگان مشخص چه چیزی را ثبت می‌کند وجود ندارد، اما خطر مستند شده واقعی است. اپراتورهای پراکسی‌های رایگان به درآمد نیاز دارند و یک مطالعه دوماهه روی پراکسی‌های عمومی HTTP نشان داد که برخی از آن‌ها تبلیغات یا کد ردیابی را به صفحات تزریق می‌کنند و برخی دیگر ترافیک را به صفحاتی حاوی بدافزار هدایت می‌کنند. پراکسی‌های رایگان، فراتر از ناشناس بودن ضعیف‌تر، ریسک‌های واقعی دیگری نیز دارند.

تفاوت پروکسی خانگی و پروکسی مرکز داده چیست؟

پروکسی مرکز داده از یک مرکز داده کار می‌کند، نه از طریق ISP؛ سرعت بالا و هزینه کم دارد، اما ناشناسی آن ضعیف‌تر است و برای کارهایی مانند جمع‌آوری انبوه داده عمومی مفید است. پروکسی خانگی از یک آدرس IP واقعی که توسط ISP تخصیص داده شده استفاده می‌کند و تشخیص استفاده از پروکسی را برای وب‌سایت‌ها بسیار سخت‌تر می‌کند؛ به همین دلیل تبلیغ‌کنندگان برای بررسی محل قرارگیری تبلیغات به آن تکیه می‌کنند تا آن را همان‌طور ببینند که یک کاربر عادی می‌بیند.

پروکسی SSL در مقایسه با آنچه VPN رمزنگاری می‌کند چه تفاوتی دارد؟

پروکسی SSL فقط ترافیک رمزنگاری‌شده HTTPS بین کاربر و وب‌سایت را مدیریت می‌کند و کسب‌وکارها اغلب از آن برای بازرسی همین ترافیک رمزنگاری‌شده در برابر تهدیدهای امنیتی مانند کلاهبرداری پرداخت استفاده می‌کنند. VPN کل ترافیک دستگاه شما را در همه برنامه‌ها و پروتکل‌ها رمزنگاری می‌کند، نه فقط نشست‌های HTTPS مرورگر وب؛ یعنی دامنه حفاظت به‌طور اساسی گسترده‌تر است.

آیا پروکسی در عمل واقعاً سریع‌تر از VPN است؟

پروکسی‌ها رمزنگاری را کاملاً کنار می‌گذارند، بنابراین از نظر تئوری توان عبوردهی خام می‌تواند سریع‌تر باشد، اما پروکسی‌های رایگان اغلب شلوغ‌اند و سرعت ناپایدار دارند، چون کاربران زیادی سرور یکسانی را به اشتراک می‌گذارند. VPNها به دلیل رمزنگاری کمی تأخیر اضافه می‌کنند، هرچند پروتکل‌های مدرنی مانند WireGuard این اثر را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهند. برای مثال NordVPN در امتیاز اعتماد ما، از 22 ارائه‌دهنده، رتبه #1 را دارد که از آزمون‌های منتشرشده شخص ثالث جمع‌بندی شده است.

آیا پروکسی می‌تواند به‌طور قابل اعتماد به Netflix یا سایر پلتفرم‌های پخش آنلاین دسترسی دهد، مانند VPN؟

پروکسی در سطح مرورگر کار می‌کند و می‌تواند سریع به محتوای مسدودشده جغرافیایی برسد، اما از آنجا که فقط یک برنامه را پوشش می‌دهد، قابلیت اطمینانش ناپایدار است. VPNها رمزنگاری کل دستگاه را با ابزارهای اختصاصی پخش آنلاین ترکیب می‌کنند: SmartPlay در NordVPN به‌طور خودکار سرورهای آماده پخش را انتخاب می‌کند، ExpressVPN از Smart Location برای پلتفرم‌هایی مانند Disney+ و Hulu استفاده می‌کند، و اتصال‌های سریع Surfshark برای سرویس‌هایی مانند Max و Prime Video سرور را خودکار انتخاب می‌کنند.

باید برای حریم خصوصی پایه از پراکسی رایگان استفاده کنم یا VPN رایگان؟

پراکسی‌های رایگان ممکن است به دلیل نیاز اپراتورهایشان به درآمد، تبلیغات یا کدهای ردیابی تزریق کنند و به‌طور پیش‌فرض هیچ رمزنگاری‌ای ندارند، پس ترافیک شما برای هر کسی که شبکه را پایش کند قابل خواندن است. سرویس‌های VPN پولی مانند NordVPN، ExpressVPN و Surfshark مواد حسابرسی سیاست «بدون ثبت گزارش» خود را منتشر می‌کنند و قابلیت کیل‌سوییچ دارند؛ محافظت‌هایی که هیچ سرویس پراکسی رایگانی ارائه نمی‌دهد.

VPN چقدر گران‌تر از استفاده از پروکسی است؟

پروکسی‌ها اغلب رایگان‌اند، در حالی که VPNهای پولی اشتراک ماهانه دریافت می‌کنند. Surfshark در بلندمدت‌ترین طرح خود از $2.49 در ماه شروع می‌شود، NordVPN از $3.09 در ماه و ExpressVPN از $2.99 در ماه، هر دو در بلندمدت‌ترین طرح‌هایشان. این هزینه رمزنگاری کل دستگاه، سیاست بدون ثبت و کیل سوئیچ را پوشش می‌دهد؛ چیزهایی که هیچ سرویس پروکسی رایگانی شامل آن‌ها نمی‌شود.

اگر از پروکسی به VPN پولی بروم و مناسب نبود، آیا می‌توانم پولم را پس بگیرم؟

بله. NordVPN، ExpressVPN و Surfshark همگی طرح‌های پولی خود را با ضمانت بازگشت وجه ۳۰ روزه پشتیبانی می‌کنند، بنابراین آزمودن رمزنگاری کل دستگاه در مقابل تنظیمات پروکسی قبلی‌تان ریسک مالی ندارد. درخواست بازگشت وجه را در مهلت ۳۰ روزه از طریق کانال پشتیبانی ارائه‌دهنده ثبت کنید، پیش از آنکه دوره ضمانت به پایان برسد.

آیا VPN برخلاف پروکسی همه دستگاه‌های من را پوشش می‌دهد؟

بله، این تفاوت اصلی پوشش است. پروکسی فقط از برنامه یا مرورگری که در آن تنظیمش کرده‌اید محافظت می‌کند و بقیه دستگاه بدون حفاظت می‌ماند. VPN ترافیک را در کل دستگاه رمزنگاری می‌کند: NordVPN روی 10 دستگاه هم‌زمان پوشش دارد، ExpressVPN بسته به طرح بین ۱۰ تا ۱۴ دستگاه را پوشش می‌دهد و Surfshark اتصال هم‌زمان نامحدود را روی یک حساب مجاز می‌داند.

چطور بدون از دست دادن دسترسی جغرافیایی از پروکسی به VPN بروم؟

به جای تنظیم پروکسی در مرورگر، یک برنامه VPN نصب کنید و به سروری در منطقه‌ای وصل شوید که محتوای آن را می‌خواهید ببینید؛ مفهوم پایه مشابه پروکسی است، اما در سطح کل دستگاه اعمال می‌شود. برخلاف پروکسی، VPN کیل سوئیچ هم اضافه می‌کند، بنابراین اگر اتصال وسط نشست قطع شود، افشای تصادفی رخ نمی‌دهد.

اگر پروکسی ناگهان دسترسی به سایت مسدودشده جغرافیایی را از دست داد چه کنم؟

وب‌سایت‌ها می‌توانند IPهای شناخته‌شده پروکسی را تشخیص و مسدود کنند، به‌ویژه IPهای اشتراکی یا مرکز داده، که نقطه شکست رایجی است. تغییر به VPN و اتصال به سرور متفاوت در منطقه هدف اغلب دسترسی را برمی‌گرداند، چون ارائه‌دهندگان VPN محدوده IPهای خود را می‌چرخانند و گسترش می‌دهند. توجه داشته باشید که پلتفرم‌های پخش آنلاین برخی IPهای VPN را هم فعالانه مسدود می‌کنند، بنابراین هیچ ابزاری دسترسی را در همه حال تضمین نمی‌کند.